نوروز امسال تجربه جالبی بود از یک رو نبودن همسرم و مسافرتش که خوب بدون اغراق برای من سخت بود چون بعد از ازدواجمون اولین باری بود که از هم جدا می شدیم .

از این بایت تجربه جالبی بود چون گویا در نبود کسی وجودش بیشتر احساس میشه این احتمالن بر می گرده به این ویژگی انسان که به اون عادت می گویند .

عادت در ذات خودش هم میتونه بد باشه هم خوب اما در روابط انسانی گویا تاثیر بدش بیشتره چون شما وقتی به بودن با یک عزیز و کسی که دوست دارید عادت می کنید براتون مشکله که حس نبودنش رو درک کنید و تازه وقتی اون نیست متوجه می شید دنیای پیرامون شما از یک حقیقت خالی شده متوجه می شید  اون فرد بخش جدا ناپذیری از شماست و نمی تونید بدون اون مثل گذشته باشید اون وقته که هر چه بیشتر به تاثیر بودن اون فرد در زندگیتون پی می برید .

در کنار این موضوع بخش جالب دیگرش مسافرت به جنوب بود  و دیدار دوستان قدیمی که بدون شک بهترین قسمت مسافرت بود دیدن امید - سعید - رضا و حسین ( این دو تای آخر پسر عمه هام هستند ) .

چقدر دلم براشون تنگ شده بود با دیدن تک تک اونها بخشی از بهترین خاطرات زندگیم برام مرور شد و چقدر ممنونم بخاطر داشتن این دوستهای خوب روزی که با سعید و امید بودم تمام لحظاتش برام شادی آور بود .

حسین که بعد از 4 سال میدیدمش و چقدر حسرت خوردم که چرا این چند سال چندان از هم خبر نداشتیم حسینی که 5 سال از سخترین و البته بهترین سالهای زندگی نزدیکترین کس به من بوده خوشحالم که این موضوع رو زود فهمیدم پیش از اینکه دیر بشه .

رضا هم همینطور دیدن رضا یعنی یادآوری کل دوران کودکی و قتی پای درد و دلش نشستم و دیدم که پشت اون خنده ها و شوخیهای همیشگی یه غمی داره که من تا الان ازش بی خبر بودم به خودم گفتم ای دل غافل به تو هم می گن رفیق

امیدوارم از این به بعد بتونم رفیق خوبی براشون باشم .

یا حق